Düşüncelerimin absürdün sınırlarında gezindiği noktalarda, tam da ruhumun duvarlarına çarpacakken geri dönüp kendime yapay bir sığınak inşa ettiğim o döngünün içinde, "Anlamı ben katarım" dediğim, o amansız isteksiz ve çaresiz halimi örtbas etmek için zihnimin uydurduğu felsefi bir intihar silsilesi içinde kendimi kandırdığım bir günün sabahından yine yeni bir gün.. Kırk yaşına gelen bir insanın ruhuna çöken o korkunç isteksizlik, aslında dünyanın o pürüzsüz maskesinin düşmes
